ΚΑΝΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΙΑ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΜΑΣ;;; Πανσερραϊκός μεν, αλλά …"ότι πει ο πρόεδρος "

  Ο Παύλος Δημητρίου αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα ονόματα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιστορία του Πανσερραϊκού. Η προσφορά του στην ομάδα είναι τεράστια, παλαιότερα ως παίκτης και τα τελευταία χρόνια ως μέλος του προπονητικού τιμ σε διάφορες θέσεις,

ανάλογα με τις ανάγκες της εκάστοτε περιόδου. Και παλαιότερα αλλά πολύ περισσότερο φέτος, το όνομα του Παύλου Δημητρίου ακούστηκε έντονα και για την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της ομάδας. Και αν τελικά αυτό δεν έγινε όταν αποχώρησε από τα λιοντάρια ο Ντράγκαν Κοκότοβιτς, ο βετεράνος ποδοσφαιριστής κλήθηκε τελικά να κοουτσάρει την ομάδα τις τελευταίες αγωνιστικές, όταν αποχώρησε από το σύλλογο και ο Μόμτσιλο Βούκοτιτς, φυσικά όταν πια όλα είχαν κριθεί. Σε αυτές λοιπόν τις τελευταίες αγωνιστικές, αναπτύχθηκε έντονα μια φημολογία για ενδεχόμενη ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας του Πανσερραϊκού από τον Δημητρίου και τη νέα σεζόν, ως κανονικός προπονητής πλέον και όχι σαν λύση ανάγκης. Το ενδεχόμενο αυτό έβαλε σε σκέψεις τους φιλάθλους τις ομάδας για το πόσο είναι ο κατάλληλος για αυτή τη θέση.

  Σίγουρα ο Παύλος Δημητρίου είναι ένα από τα ιδιαίτερα αγαπητά άτομα στον κόσμο του Πανσερραϊκού. Επίσης οι σχέσεις του με τους παίκτες είναι πάρα πολύ στενή, ενώ και οι συνεχόμενη παρουσία του στον πάγκο τον έχει κάνει να αποκτήσει μια μεγάλη εμπειρία. Αρκούν όμως αυτά για να είναι ένας καλός προπονητής για τον Πανσερραϊκό και να τον κοουτσάρει πετυχημένα ώστε να καταφέρει να τον ξανανεβάσει στη superleague που αναμφισβήτητα αυτός θα είναι ο στόχος τη νέα σεζόν; Αν προσπαθήσουμε να μελετήσουμε ψύχραιμα και χωρίς συναισθηματισμούς τα θετικά και τα αρνητικά του, μάλλον καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως είναι καλύτερο να προτιμηθεί κάποιος άλλος για προπονητής τη νέα περίοδο.

  Την αγωνιστική χρονιά που διανύσαμε ο Παύλος Δημητρίου έζησε από κοντά όλα όσα συνέβησαν στην ομάδα. Ήταν μετά τον Θεοδωρίδη και τον Κοκότοβιτς ο τρίτος στην «ιεραρχία» του Πανσερραϊκού και σίγουρα συμμετείχε στον σχεδιασμό. Εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι τίποτα δεν λειτούργησε σωστά. Άρα όσο και να μην «περνούσε» ο λόγος του, σίγουρα θα έχει μερίδιο ευθύνης. Πιθανότατα και αυτός έκανε εισηγήσεις και αυτός πρότεινε παίκτες (τουλάχιστον από τα μικρά τμήματα) και μπορούσε να επισημάνει και κάποια άλλα πράγματα που γνώριζε λόγω εμπειρίας. Αυτά λοιπόν είτε δεν έγιναν, είτε δεν πέρασε η γνώμη του (αλλά αφού δεν αντέδρασε πάλι είναι υπόλογος), είτε έκανε και αυτός λάθος επιλογές.

  Ο Δημητρίου βρέθηκε από γενικός αρχηγός στα λιοντάρια κάποια στιγμή στη θέση του βοηθού προπονητή. Όταν αποχώρησε ο Κοκότοβιτς ανέλαβε την προετοιμασία της ομάδας για το κρίσιμο παιχνίδι στην Λάρισα και λίγες ώρες πριν την έναρξη του αγώνα τον αντικατέστησε ο Θεοδωρίδης με τον Βούκοτιτς. Όταν έφυγε και ο Βούκοτιτς εκλήθη και πάλι να αναλάβει την ομάδα και να την οδηγήσει στη λήξη του πρωταθλήματος, χωρίς όμως και πάλι αυτό να είναι σίγουρο, αφού υπήρχε κάποια φημολογία και έντονη ονοματολογία για ενδεχόμενη έλευση άλλου προπονητή. Με απλά λόγια ο Παύλος Δημητρίου αποτελεί έναν «μπαλαντέρ» για τον πρόεδρο που κατά το δοκούν και σύμφωνα με τα πιστεύω του Θεοδωρίδη μετακινείται από δω και από εκεί κλείνοντας ουσιαστικά «τρύπες». Ακόμα και να δεχτούμε αυτό που λένε μερικοί ότι αυτό το κάνει επειδή αγαπά την ομάδα, πρέπει να παραδεχτούμε πως ένας προπονητής με προσωπικότητα και κύρος που περνάει ο λόγος του, δεν τυγχάνει τέτοιας αντιμετώπισης και δεν δέχεται τέτοια αντιμετώπιση.

  Ο καλός προπονητής είναι ένας ισχυρός χαρακτήρα με δυνατό λόγο. Οι «χλιαροί» και οι χωρίς την απαραίτητη πυγμή, ποτέ δεν κατάφεραν να γίνουν καλοί προπονητές. Λίγο πριν το παιχνίδι του Αλκαζάρ τα λιοντάρια βρέθηκαν χωρίς τεχνικό. Το παιχνίδι που ακολουθούσε ήταν ίσως το τελευταίο χαρτί για τη σωτηρία. Ο Παύλος Δημητρίου με τη βοήθεια του Σάκη Αναστασιάδη προετοίμασε όλη τη βδομάδα την ομάδα. Δοκιμάστηκαν σχήματα, χαράχτηκε ο σχεδιασμός και ετοιμάστηκαν όλοι για το παιχνίδι ζωής ή θανάτου. Και ενώ και ο ίδιος και όλος ο κόσμος γνώριζε ότι ο Δημητρίου θα κάτσει στον πάγκο, με έκπληξη είδαμε ότι ο Βούκοτιτς χωρίς να γνωρίζει ούτε τα ονόματα των παικτών, το «έπαιξε» κόουτς. Ποιος «σοβαρός» προπονητής με προσωπικότητα και κύρος θα δεχόταν ένα τέτοιο άδειασμα;;;

  Όταν τα λιοντάρια ξαναέμειναν χωρίς προπονητή μετά τη φυγή Βούκοτιτς, το τρένο της παραμονής είχε πια χαθεί. Ο Παύλος Δημητρίου παραλάμβανε μια ομάδα που δεν είχε πια άγχος και συμπτωματικά και οι επόμενοι αντίπαλοι στα εναπομείναντα παιχνίδια, ήταν λίγο-πολύ αδιάφοροι. Είχε λοιπόν την ευκαιρία να δείξει κάποια πράγματα και να βελτιώσει έστω και λίγο την κακή εικόνα που είχε δείξει ο Πανσερραϊκός όλη τη σεζόν. Αν εξαιρέσουμε λοιπόν τη νίκη επί του κακού Παναθηναϊκού που όσο να’ναι είναι μια επιτυχία, η νίκη επί της Ξάνθης ήταν μάλλον πολύ «τυχερή», ενώ το παιχνίδι του Πανσερραϊκού στη Νέα Σμύρνη δεν αντέχει κριτικής. Στο Χαριλάου ήρθε μια ήττα κάτι περισσότερο από εύκολα, ενώ φυσικά  δεν θέλουμε καν να αναφερθούμε στην «τεσσάρα» της αυλαίας του πρωταθλήματος από τον Εργοτέλη. Άρα το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι όχι απλά δεν βελτιωθήκαμε, αλλά στην καλύτερη περίπτωση μείναμε το ίδιο κακοί όπως σε όλο το πρωτάθλημα.

  Οι τελευταίες αγωνιστικές προσφερόταν στον Πανσερραϊκό για την καλύτερη προετοιμασία για τη νέα σεζόν. Νέοι παίκτες θα μπορούσαν να αποκτήσουν εμπειρίες από superleague που θα τους βοηθούσαν απίστευτα στη Β’ Εθνική ενώ θα μπορούσαν να δοκιμαστούν σχήματα και συστήματα. Αυτό όχι απλά δεν έγινε αλλά όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Δημητρίου στην τελευταία συνέντευξη τύπου, παρασύρθηκε από μια «ανόητη» φημολογία με τις αδειοδοτήσεις και ενέργησε… ανάλογα. Μάλιστα πληροφορίες μέσα από τα αποδυτήρια μιλούν για βαθιά πικραμένους νεαρούς ποδοσφαιριστές που είδαν την ελπίδα για να παίξουν να πλησιάζει, άκουσαν ότι ο Δημητρίου θα τους έδινε τις ευκαιρίες που έψαχναν και τελικά παρέμειναν και στα τελευταία αδιάφορα παιχνίδια, θεατές των δανεικών και των μισθοφόρων. Όλοι αυτοί οι ταλαντούχοι πιτσιρικάδες έμειναν με το όνειρο απλά γιατί ο δικός τους άνθρωπός, ο Παύλος Δημητρίου που τόσο αγαπούν και σέβονται, ουσιαστικά υπάκουσε τυφλά στον πρόεδρο που πιστεύει σε «πράσινα άλογα» και παραμύθια με δράκους!!!

  Για όλα τα παραπάνω, έρχονται οι υποστηριχτές του Δημητρίου και μιλούν για έναν άνθρωπο που σιωπά και δεν αντιδρά γιατί αγαπά την ομάδα και δεν θέλει να της δημιουργήσει και άλλα προβλήματα. Όλοι αυτοί όμως δεν μπορούν να απαντήσουν στους υπόλοιπους που λένε, πως και ένας οποιοσδήποτε «υπάλληλος» που θα φοβόταν απλά να χάσει τη δουλειά του ή το μισθουλάκο του, έτσι θα έκανε και εμείνος. Όλοι γνωρίζουμε ότι η σιωπή σε τέτοιες περιπτώσεις είναι συνενοχή. Όλοι ξέρουμε πως δεν μπορεί κάποιος να ισχυρίζεται ότι αγαπά αγνά την ομάδα ενώ βλέπει από μέσα τα στραβά και τα ανάποδα και ανέχεται την κατάντια της. Δηλαδή όλοι εκείνοι που σε πολλές ομάδες του όλου του κόσμου, που για λόγους αξιοπρέπειας και ευθιξίας τα βροντάνε και φεύγουν γιατί δεν μπορούν να βλέπουν τις ομάδες που αγαπάνε να καταστρέφονται, είναι απλά… ιδιόρρυθμοι;;;

  Ο Παύλος Δημητρίου είναι κομμάτι της ζωντανής ιστορίας του Πανσερραϊκού και κατέχει σημαντικό κομμάτι στην καρδιάς μας. Ο Παύλος ότι και να κάνει, ότι και να πει, όπως και να πράξει, δεν πρόκειται να μειωθεί η αγάπη των Σερραίων φιλάθλων προς το πρόσωπο του. Ο Παύλος όμως δεν κάνει για προπονητής της ομάδας και δεν είναι αυτός που μπορεί να την κάνει να αναγεννηθεί. Φυσικά αυτό δεν μπορεί να γίνει από οποιονδήποτε άνθρωπο στον κόσμο όσο στην προεδρία της ομάδας είναι ο Θεοδωρίδης. Δυστυχώς όμως και ο Παύλος μας έχει δείξει ότι αποτελεί γρανάζι της «μηχανής» Θεοδωρίδη που αντί να παρασυρθεί από τους ρυθμούς της καρδίας του που χτυπά για τον Πανσερραϊκό, παρασύρεται πιθανότατα από άλλα πράγματα, μη βοηθώντας έτσι δυναμικά την ομάδα. 

http://panserraikos.net/page1.php