Το μήνυμα του Πολυτεχνείου

Πάνε τόσα χρόνια και το Πολυτεχνείο ζει ακόμα, είναι ανάμεσα μας, μας μιλά με πράξεις και με έργα.

Λαϊκή επανάσταση, λαϊκή οργή με μπροστάρη στον αγώνα την νέα γενιά για ένα καλύτερο αύριο, μια διαφορετική κοινωνία με ιδεολογία και όραμα,

Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία.

Πάνε τόσα χρόνια και μυαλό δεν βάλαμε ως  κοινωνία, τα ίδια συνθήματα κυριαρχούν και πάλι ανάμεσα μας, πάλι αβεβαιότητα για το μέλλον, πάλι μια από τα ίδια, μόνο που έχουμε δημοκρατία τώρα, αλλά δεν ξέρω τι δημοκρατία της ''ζούγκλας'' και όχι του Μάκη την δικιά μας, όπως την διαμορφώσαμε εμείς οι ίδιοι.

Από την μεταπολίτευση και μετά διαμορφώθηκε μια '' γάγγραινα'' που λέγεται κράτος και πολιτικό σύστημα δίχως όραμα και ιδεολογία, που έχει παραγκωνίζει τον πιο ζωντανό ιστό της  χώρας την νεολαία και την έχει παρατημένη σε μια γωνία απλό θεατή των γεγονότων.

Όταν μια κοινωνία δεν έχει από κοντά την νέα γενιά δεν έχει μέλλον.

Τι αφήσατε στους νέους και στις νέες;

Σαπίλα, φρούδες ελπίδες, μπόχα, βρωμιά και δυσωδία…

Έχετε την απαίτηση να είναι παρών σε τι;

Στους αγώνες σας;

Δεν βαρεθήκατε να τρώτε;

Φάγατε, Φάγατε,  Φάγατε και ξανά Φάγατε.

Έχω την αίσθηση πως το θεριό ξύπνησε και ξύπνησε για τα καλά και θα καταπιεί πολλά στο διάβα του, τέρμα τα κότερα, τέρμα πολλά..

Απλά ένα δεν μπορώ να καταλάβω, την διπροσωπία σας, ισχύει για μερικούς φυσικά, ήσασταν στην πύλη και διεκδικούσατε μια καλύτερη ζωή, βρεθήκατε στην πορεία στο τιμόνι της εξουσίας μερικοί από εσάς  και μετά σε μια κουβέντα με έναν από εσάς μου λέει ''Αλέξανδρε ούτε τα δικά μας παιδιά, δεν αφήσουμε να πάρουν τίποτε''

Τόσο αλαζονεία ρε παιδιά;

Το μήνυμα είναι επανάσταση χωρίς όπλα και φασαρίες, εσωτερική επανάσταση και αλλαγή του πολιτικού συστήματος και οι άχρηστοι στο σπίτι τους και οι κλέφτες φυλακή.

                                                                                                           Τζερίδης Αλέξανδρος